Wellness of ontbering?

Wellness of ontbering?                                                           Zaterdag 17 augustus 2013

Aan de monding van de Parárivier in de Surinamerivier ligt een uitgestrekt moeras. Een investeerder wil daar een luxe hotel bouwen, met een wellness centrum gebaseerd op traditionele kruidenbaden. Hij heeft mijn advies gevraagd over de inhoud van die kruidenbaden, maar voordat we hierover een deal sluiten wil de plaatselijke manager Nevil mij de locatie wel even laten zien. Hij haalt ons op in zijn luxe auto, de pasteitjes en koude sapjes staan op de achterbank. Dan verwisselt hij zijn hagelwitte overhemd voor een t-shirt, trekt een paar laarzen aan en koopt een machete in een Chinesehardware shop. ‘De lokatie is nog niet opgehoogd’, zegt hij, dus of we voorbereid zijn op een lekker stukje door de bushbush? Minke en ik lachen en zeggen dat we wel gewend zijn om een beetje door het bos te lopen. Maar weer hebben we de Pará onderschat.

De watergeest is kennelijk nog steeds boos dat ik zijn kwartje heb gejat en zijn offer ondersteboven heb gekeerd om de inmiddels wortel geschoten inhoud te determineren. We banen ons een weg door een ondoordringbare moeras, vol dode stammen die ons gewicht net niet houden en dus doormidden breken, waardoor we een have meter lager in het stinkend slijk van de hier met srpingvloed overstromende Surinamerivier zakken. Duizenden krabbetjes zoeken een veilig heenkomen. Een dikke leguaan glipt snel tussen de struiken. Stekelplanten overal. Hibiscus tiliaceus is een leuk boompje met gele bloemen als het langs het strand van de Copacabana staat aangeplant, maar hier in het wild is het een woest woekerend rotding. Met name Nevil is de klos: hij hakt en hakt zich een ongeluk todat we bij een pinapalmbosje komen. De oevers van de Pará, het water van de rivier zelf en de dijk er langs, ooit door slavenarbeid gemaakt, toen deze woestenij nog een plantage was, ALLES is overwoekerd door dat ellendige gras. Het groeit bijna drie meter hoog op land, en zwemt door het water van de diepe rivier zonder zich in de bodem te wortelen, de uitlopers drijven gewoon op de oppervlakte naar de overkant. Wat een ramp!

Afbeelding

Gezellige lokatie voor een onbezorgde vakantie….? Foto: T. van Andel

‘Hier komt het zwembad, daar de vakantievilla’s en ginds de lobby van het hotel’, probeert Nevil nog, druipend van het zweet. We kunnen het ons niet voorstellen. Dit is geen wellness, dit is ontbering! Behalve één apendrol en een paar grietjebies zitten er niet eens beesten in dit bosje. ‘Als het terrein straks is geëgaliseerd herken je het niet meer terug’, zegt Nevil. Nog nooit heb ik zo verlangd naar een Chinees met een bulldozer. 

Nevil besluit een ‘makkelijkere’ weg terug naar de auto te nemen, die nog moeilijker blijkt te zijn. Het moeras is dieper, de dijk moeilijk te onderscheiden omdat hij vol staat met stekelboompjes. We maken flauwe grappen over wellnessprogramma’s voor gestresste managers, die hier met een machete in de zwamp gestuurd kunnen worden om nader tot zichzelf te komen. Ik vertel Minke van Lt. John Gabriel Stedman, die met zijn soldaten tot zijn nek in de grote zwiebelzwamp  zakte en toen besloot dat het jagen op gevluchte slaven in dit land geen goed idee was. Zijn dagboek over het zinloze geploeter in Suriname’s brakwatermoerassen werd destijds gebruikt door de politici om de slavernij te verbieden.

Afbeelding

Komen we hier ooit nog uit? Foto: T. van Andel.

Eindelijk zijn we terug bij de weg, geheel bedekt met naar zwavel stinkende grijze blubber. We wassen onze voeten met mineraalwater voordat we in Nevils luxe wagen stappen. Dan storten we ons op de pasteitjes. Wat voor trip je ook doet in Suriname: het eten is ALTIJD lekker. Als we terug rijden en de protserige villa’s langs de rivier opduiken, bedenk ik me dat die ook allemaal op zo’n voormalig mokomokozwamp staan. Sterker nog: de gehele kust van Paramaribo was ooit niets anders dan de vijandige slibvlakte waar we net doorheen ploeterden. Vandaar dat de Spanjaarden dit land niet wilden en het aan de Nederlanders lieten. Die wisten wel om te gaan met zulke plomp: ze woonden zelf immers ook in een moeras. Dus ja, het is eigenlijk wel goed voor te stellen dat daar volgend jaar een luxe wellness center staat. Goed dat de toeristen niet zien hoe het vroeger was….

Advertenties

2 gedachten over “Wellness of ontbering?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s