Mi sari yu gwé (Jammer dat jullie weggaan)

Mi sari yu gwé                                                                       zaterdag 13 juli 2013

 

Onze laatste dag in Mooytaki is aangebroken. Het wordt tijd om onze spullen te pakken. Na 25 babyziekte interviews (en 62 medicinale plantensoorten), acht kostgrondjes te hebben uitgespit, zeker 10 oker-, 7 tayer- en 8 bananencultivars verder, tweehonderd gedroogde planten en ons lijf vol opengekrabte insektenbeten zit het er voorlopig even op. De gasfles is leeg, het eten is bijna op, Tessa vindt geen nieuwe babyplanten meer maar Minke vindt op de laatste werkdag toch nog een nieuwe bakbanaan (‘patankele’, een kleine dikke) en een Afrikaanse yam zonders stekels. We pakken onze plantenpersen in, halen de droogstoof uitelkaar en wassen voor de laatste keer onze bruin uitgeslagen kleren in de Tapanahoni op de schitterende rotsen van Jawsa.

We besluiten een afscheidsfeestje te geven in de bar van Mooytaki en nodigen iedereen uit om 7 uur ’s avonds. Tessa deelt fluorescerende armbandjes uit, een groot succes, want de dansvloer is op het rivierstrand en is aardedonker. De enige lamp wordt omcirkeld door een wolk insekten. Toch is de gehele jeugd van Mooytaki aanwezig, de kleintjes in hun pyamaatjes en hun moeders aan het bier. De hits ‘saka djoekoe’ en ‘wep wep wep’ braken uit Rode’s gebrekkige sound system. Iemand bijt in de stekker om hem beter te laten passen. Af en toe gooien we een fles frisdrank en een zak chips in de menigte dansende kindertjes, die worden bijkans uitelkaar getrokken.

 Als het kinderfeestje tegen een uur of 9 begint in te kakken – de kleinste feestgangers zijn in hun geheel met zand bedekte pyama’s op hun moeders schoot in slaap gevallen- lijkt het ons beter om (ook gezien de nu nog geringe drankrekening) er een eind aan te breien.

Dan schijnen er opeens lichten over de rivier: boten met goudzoekers! Rode heeft lopen bellen… Opeens springen Benzine-Boot Bertje en zijn gespierde rastavrienden uit Mainsi op het strand. Het feestje krijgt een nieuwe impuls. 

Afbeelding

Feestgangers bij daglicht (het feestje was te donker), ze komen ons niet uitzwaaien, hoor, nee, gewoon een bestelling ophalen bij het vliegveld. Vlnr: Fransje uit Mainsi, TvA, vage (unidentified) rasta, MR, zittend Rode. Foto: Tessa Vossen. 

Vele djogo’s later en een totaal omver geschoffelde zand-c.q. dansvloer houdt de generator er gelukkig mee op en strompelen we met onze hoofdlampjes richting huis. De volgende ochtend zeulen met onze brakke hoofden onze laai naar de rivier en wil ik Baailanti vermoorden omdat hij een uur later dan afgesproken met de boot komt opdagen. ‘Het is niet erg als jullie het vliegtuig missen’, zeggen de Mooytakianen, ‘dan blijven jullie toch gewoon wat langer?’

‘Me saari yu gwé’, klinkt het. Nou wij vinden het ook jammer om weg te gaan. Wat een toplokatie, wat een aardige mensen, zoveel interessant plantgebruik, wat leuk om hier onderzoek te doen. Ik hoop dat ons projektvoorstel over Marronrijst wordt gehonoreerd. Dan heb ik al een perfecte veldwerklokatie. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s