Vriekmasjien

Vriekmasjien                                                                       22 juni 2013

Vierhonderdzevenzestig kilo wegen wij vieren met onze bagage. Gelukkig zijn we vroeg op airport Zorg en Hoop (geen goede naam voor een vliegveld waar alleen maar mini-vliegtuigjes opstijgen) en accepteren ze onze dozen vol eten, kleren en veldwerkequipment. Later blijkt dat er maar vier andere passagiers in het toestel zitten, waaronder een statig oud heertje met een wandelstok: de kapitein van Dritabiki.

Afbeelding

De bakra’s hebben teveel ‘laai’. Foto: Carlos Fonkel.

De hele rest van het vliegtuigje wordt volgepakt met bagage: van een geheel keyboard tot twee witte kolen in een boterhamzakje. Na enige keren de motor te hebben laten brullen, stijgt hij op, onze vriekmasjien, zoals de Marrons hem noemen. Vanuit het raampje zien we de broccolivelden van het Surinaamse oerwoud, ruw verstoord door open rode plekken in het bos: bauxietmijnen. Later zien we tientallen stroken vierkante vijvertjes achter elkaar: afgedamde kreken voor de goudwinning. Geel, groen en bruin uitgeslagen van de algen, of is het kwik? Het worden er steeds meer. Grote stromen geel sediment lopen het Brokopondo stuwmeer in.

Afbeelding

Goudmijnen aan de voet van het Lelygebergte. Foto: T. van Andel

Dan vliegen we over het Lelygebergte, vlak boven de boomkronen, af en toe zit er een gele of knalroze boom tussen. Dan landen we op de airstrip (een gemaaid grasveld) van Drietabbetje. Het halve dorp staat ons op te wachten, maar ze komen niet voor ons maar voor alle dozen en pakjes die uit de staart en neus van het vliegtuig komen. Een man loopt verrukt op een stapel eierdozen af, de bovenste zijn al kapot, maar zijn blijdschap is er niet minder om.

Gelukkig maakt er iemand uit de menigte zich los en komt op ons af lopen: Jan Misidjan, onze bootsman. Terwijl de vriekmasjien weer opstijgt, wordt onze ‘laai’ in een kruiwagen gehesen en in een smalle houten boot getild, en weg varen we, de Tapanahoni af. Drietabbetje zou eigenlijk driehonderdtabbetje moeten heten, zoveel eilandjes zijn er in de rivier. We scheuren tussen de rotsen door, op weg naar Mooytaki. Wat is het hier mooi….

AfbeeldingOnze vriekmasjien op de airstrip van Drietabiki. Foto: T. van Andel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s